Wielkie dzięki za twój wpis. Za tą prawdę o Tobie.
To jest duża rzecz, właściwie ogromna, to czego w sobie dokonałeś. I to jak o tym napisałeś.
Teraz to jest z "kwi i kości". Prawdziwe.
Ja się zgadzam - tak, da się być szczęśliwym.
Aż tak i tylko tak...tak po prostu, pomimo brakow i zgody na te braki. A może właściwie dzięki tej zgodzie.
Być szczęśliwym. I kochać.
Pewnie też nieidealnie kochać. Ale podobno ideały są nudne
![Sarkazm ;)](./images/smilies/icon_e_wink.gif)
Mysle, że mój mąż tez zrobił wiele rzeczy decydując się na przekraczanie siebie. Podobnie jak Ty.
Nie mówił mi o tym. I chyba żadne z nas nie chce rozmów o tym, że się samego siebie trochę "gwałciło".
Są rzeczy, których lepiej nie mówić. Tak uważam.
Ważne, że się dało poskładać nasze "my" w całkiem dobrą całość.
Tak dla odmiany - ja bardzo kochałam mojego męża. Byłam w nim zakochana na początku, ale wychodząc za mąż mocno świadomie w to weszłam. Rozważyłam wiele w sobie, mając świadomosc, że to krok na całe życie. Tak zakładałam. Złudnie...jak się okazało.
Był dla mnie jedyny i tylko on istniał. Co nie znaczy, że byłam uwieszonym bluszczem lub uzależnioną kobietą z mężem bożkiem. Nie.
To, że moja miłość rozsypała się w moich rękach i na moich oczach, i jak popiół rozwiała bez śladu, było dla mnie szokiem.
Wróciłam z pustym sercem i szczerą silną decyzją bycia dobrą kochającą żoną. Realizacja okazała się dużo trudniejsza niż jej podjęcie. I bywało po drodze różnie. Ale jest na dziś dobrze, spokojnie, szczęśliwie... I niech tak zostanie.
Swoją drogą - jak bardzo mocno mamy zakodowane w podświadomości wzorce, że bliska Ci była kobieta o cechach twojej mamy. Pomimo, że to były mało fajne cechy. I tylko pozornie nie zauważyłeś ich wybierając ją na żonę.