Celem tego forum jest niesienie pomocy małżonkom przeżywającym kryzys na każdym jego etapie, którzy chcą ratować swoje sakramentalne małżeństwa, także po rozwodzie i gdy ich współmałżonkowie są uwikłani w niesakramentalne związki
Dziękuję Ci. Chyba teraz lepiej rozumiem, co tak naprawdę mnie boli. Nie chodzi mi o to, że koniecznie muszę gdzieś jechać ani o pieniądze czy luksusowe wakacje. Chodzi o czas. Mam troje dzieci - nastoletnie i dwoje wczesnoszkolnych — i patrzę na nie i mam świadomość, że ten czas naprawdę ucieka. Za kilka lat starsza córka będzie dorosła, młodsze dzieci też będą coraz bardziej niezależne. I bardzo mnie ściska, kiedy widzę, że kolejne wakacje mijają nam w domu.
Wciąż słyszę pojedziemy, jak będziesz pracować, pogoda jest zła, teraz inwestujemy w mieszkanie. Rozumiem te argumenty. W tym roku mieliśmy nawet pieniądze odłożone na wyjazd z dziećmi bo mąż dostal dodatkowe pieniądze w pracy. Jednak kupił mieszkanie na wynajem wcześniej i teraz już nic się nie liczy. Rozumiem tę decyzję, ale we mnie zostaje ogromne poczucie, że znowu odkładamy wspólny czas na później.
Ostatnio nawet usłyszałam, że chcę jechać za granicę, żeby chwalić się na Facebooku, a ja nawet nie mam Facebooka. Dzieci po prostu chciały zobaczyć Rzym, a ja marzyłam o San Giovanni Rotondo. Nie chodziło o pokazanie czegokolwiek innym. Chodziło o doświadczenie czegoś razem.
I chyba właśnie tego muszę się nauczyć,nie czekać, aż wszystko będzie idealne, żeby zacząć żyć. Wczoraj chciałam jechać z dziećmi nad wodę to moj maz nie lubi siedzieć na słońcu, pokłóciliśmy się i przełamałam pół dnia. Chciałabym zabierać dzieci choćby na małe wyjazdy sama, jeśli wspólny wyjazd całej rodziny nie jest możliwy, ale boje się też mam jakąś obawe, boje się sama jechać dalej samochodem. Jesli mówię że zabiorę dzieci do mamy to się wścieka że on sam siedzi w domu. Najbardziej tęsknię nie za miejscami, tylko za poczuciem, że jesteśmy rodziną, która razem przeżywa życie. Naprawdę nie mam już sil, czuje ,że wegetuje a nie żyje.
Myślałam, że wszystko da się uratować. Że jeśli przebaczę, jeśli jeszcze raz spróbuję, jeśli będę bardziej wyrozumiała, spokojniejsza, lepsza, to w końcu będzie dobrze. Ale nie jest.
Nie mam już siły udowadniać, że jestem warta miłości, szacunku, że jestem piękna, że zrobiłam w życiu coś, co zasługuje na uznanie. Chciałabym czasem po prostu gdzieś pojechać z rodziną, nad wodę, odpocząć, poopalać się, spędzić zwykły dzień razem. Całe życie musi polegać na zaplanowaniu obiadu, sprzątaniu, praniu, zajmowaniu się dziećmi i czekaniu na kolejny dzień.
Przez lata czekałam. I teraz jestem tą najgorszą. Tą, która krzyczy, tą, która w złości rzuca papierami, tą, która mówi rzeczy, których później żałuje. Czytam listy, które pisze mój mąż, w których wypisuje najgorsze słowa, jakie powiedziałam. I wiem, że powiedziałam rzeczy bardzo bolesne. Wiem, że nie powinnam była ich mówić. Nie chcę się wybielać. Ale jednocześnie mam wrażenie, że nikt nie widzi, co było wcześniej. Tych wszystkich lat czekania, nadziei, rozczarowań, samotności i tego, jak bardzo próbowałam. Miałam być jak jego mama, ale ja nie potrafiłam nią być, jestem innym czlowiekiem. Wszyscy widzą mój krzyk, ale nikt nie widzi, ile razy wcześniej milczałam i ile razy mówiłam sobie: „jeszcze trochę, może coś się zmieni”. Ile razy leżałam krzyżem i prosiłam Boga ,aby uratowałam nasze małżeństwo. Gdy proszę męża ,że nie jestem w stanie rozmawiać on w ogóle tego nie szanuje. Chce być sama bo moja głowa nie wytrzymuje kolejnego analizowania jednego slowa. Proszę go on dalej i kiedy ja już naprawdę nie daje rade wybucham a on wtedy spokojnie odchodzi bo dopiął swego. Nie umiem odejść, nie mam gdzie. Twierdzi ,że się zmienił i ,że to ja jestem tą najgorsza., że zawsze jak jest weekend to wybucham, jak ktoś ma przyjechać to zaczynam... To ja krzyczę, to ja się złoszczę, to ja powiedziałam najgorsze słowa. A ja czuję, że już nie mam siły dalej udowadniać, że też jestem człowiekiem, który potrzebuje miłości, bliskości, szacunku i zwykłego zainteresowania.
Nie mam też już właściwie nikogo. Straciłam znajomych. Nie lubię ludzi, bo mam wrażenie, że mnie nie rozumieją. Nawet moja rodzina ma już dość naszych problemów małżeńskich. Czuję się zupełnie sama.
I chyba najbardziej boli mnie to, że moje dzieci widzą mój stan. Chodzą koło mnie i pytają: „Mamo, wszystko OK?”. A ja nie wiem, co im odpowiedzieć, bo nie jest OK. Kilka razy w życiu czułam się już bardzo źle i myślałam, że to nigdy więcej nie nastąpi. A jednak znowu jestem w tym miejscu. Tkwię w tym życiu i jestem nieszczęśliwa. Jadę samochodem, roztrzęsiona i myślę co ja takiego w życiu zrobiłam, że on mnie tak nienawidzi
Czuję, jakbym przez te 16 lat po prostu czekała na kolejny dzień, zamiast naprawdę żyć.
I doszłam do momentu, w którym naprawdę nie mam już siły. Zdarza mi się myśleć, że nie chcę żyć.
Nie piszę tego po to, żeby ktoś powiedział mi, że mam natychmiast odejść od męża albo że wszystko jest moją winą.
Dziękuję za odpowiedź. Rozumiem, że warto zadbać o siebie, nauczyć się realizować własne potrzeby i nie oczekiwać, że druga osoba będzie myślała tak samo jak ja. Tylko mam poczucie, że w moim przypadku problem jest trochę głębszy.
W naszym domu od dawna jest dużo nerwów, pośpiechu, planowania i napięcia. Ostatnio doszedł jeszcze ogromny stres związany z mieszkaniem, które kupiliśmy na wynajem. Mam wrażenie, że mąż bardzo martwi się, czy wszystko uda się dokończyć i czy wystarczy nam pieniędzy. Jego siostra jest już na końcowym etapie, a my jeszcze nie, a jego tata ma do nas pretensje, że nie szukamy dodatkowych pieniędzy i innych sposobów na większy zarobek. Czuję, że ta presja przenosi się na nasze codzienne życie.
Jestem na trzecim roku studiów i na ten moment nie jestem w stanie podjąć normalnej pracy. Nie oznacza to jednak, że nic nie robię. Dorabiam, wyszukując rzeczy na lumpeksach i sprzedając je, a także sprzedaję swoje ubrania i inne rzeczy, żeby trochę odciążyć nasz budżet. Staram się pomagać tak, jak potrafię, ale mam poczucie, że to wciąż za mało i że ciągle powinnam robić więcej. A czasem są miesiące że nie daje mi wogole pieniędzy na życie bo mi to wystarcza. Naprawdę żyjemy skromnie. Nie pamiętam kiedy kupiłam sobie coś do domu. Sama obcinam dzieci choc to jest bardzo obciążające bo nie do końca chce ,ale robię to bo wiem ,że doszłyby kolejne wydatki. Wkurzam się jak mi nie wyjdzie ,albo poprawiam po 10 razy. Ja chyba powinnam wszystko umieć ,a i tak czuję że jestem beznadziejna.
Mąż zarzuca mi, że nie potrafię planować i że nie angażuję się wystarczająco w urządzanie mieszkania. Podczas jednej z kłótni powiedział nawet, że nie kiwnęłam palcem w tej sprawie. Tymczasem przez ostatnie miesiące byłam w naprawdę złym stanie. Zmagałam się z anemią, przemęczeniem po drugim roku studiów, brakiem sił i ogromną ilością płaczu. Czasami miałam wrażenie, że ledwo funkcjonuję.
Nie chodzi mi o to, żeby mąż wszystko robił za mnie. Chciałabym jednak czuć, że jesteśmy zespołem, że możemy wspólnie udźwignąć trudności i że nie wszystko jest kolejnym zadaniem, które trzeba wykonać pod presją.
Jest jeszcze jedna rzecz, która bardzo mnie obciąża – pieniądze. Kiedy coś sobie kupuję albo muszę na coś wydać, często od razu mam wyrzuty sumienia. Myślę, że mogłam zaoszczędzić, że niepotrzebnie wydałam pieniądze, że mogłam poczekać albo znaleźć tańsze rozwiązanie. Mój mąż jak idzie na zakupy to cały czas podkreśla ile zaoszczedzil. Ostatnio nawet po wizycie u dentysty bolała mnie głowa na samą myśl o tym, że będę musiała powiedzieć mężowi, ile zapłaciłam. Kiedy mu powiedziałam, stwierdził, że może powinnam zmienić dentystę, bo ten jest słaby, i że nie rozumie, dlaczego tam chodzę.
Od początku małżeństwa to ja zajmuję się wizytami lekarskimi i dentystycznymi, a mimo to moje decyzje w tych sprawach są kwestionowane. Mam poczucie, że muszę tłumaczyć się nawet z wydatków na zdrowie. Żyję w ciągłym napięciu, zastanawiając się, czy coś kupić, czy mogę sobie na coś pozwolić i jak mąż na to zareaguje. Mój mąż jednak twierdzi inaczej ,że nigdy mi na nic nie żałuję i że to on sobie wszystkiego odmawia przy czym ja tylko ciągle zamawiam.
Mąż uważa, że to wszystko wyniosłam z domu rodzinnego i bardzo często porównuje mnie do mojej mamy. Słyszę, że moja mama zachowywała się w określony sposób, więc ja robię tak samo. To jest dla mnie szczególnie bolesne, bo nie chcę być oceniana przez pryzmat mojej mamy ani całej historii mojej rodziny. Chcę być traktowana jak odrębna osoba.
Kiedy mąż powiedział, że powinnam umówić nas na rozmowę z księdzem, nie zrobiłam tego od razu, bo byłam w bardzo złym stanie. Nie chciałam iść bo.psychicznie byłam w rozsypce. Znam się i wiem jak reaguje. Później wypominał mi, że tak bardzo chciał, żeby ktoś z zewnątrz zobaczył, z czym on musi się mierzyć. Powiedziałam mu więc, żeby sam umówił spotkanie, skoro tak bardzo mu na tym zależy. Nie zrobił tego, a temat nadal jest mi wypominany.
Boli mnie również to, że od początku małżeństwa w dużej mierze podporządkowywałam się jego planom i potrzebom. Nawet takie dni jak Wszystkich Świętych od lat wyglądały głównie pod kątem odwiedzania jego rodziny. Z czasem przestałam nawet myśleć o tym, żeby pojechać z dziećmi na groby moich bliskich.
Najbardziej zastanawia mnie jednak to, że kiedy nie rozmawiamy i nie ma między nami napięcia, potrafię odetchnąć. Śmieję się z dziećmi, cieszą mnie drobne rzeczy, znowu dostrzegam świat. Kiedy wracamy do codziennych rozmów i konfliktów, szybko pojawia się we mnie napięcie i złość.
Nie twierdzę, że nie mam swojego udziału w tym, co się dzieje. Wiem, że wracam do przeszłości, wypominam, krzyczę i reaguję w sposób, którego sama nie chcę. Wiem też, że muszę nad tym pracować. Ale nie chciałabym, żeby wszystko, co dzieje się między nami, było tłumaczone wyłącznie moim dzieciństwem i schematami wyniesionymi z domu.
Oczywiście wiem, że moje doświadczenia z domu rodzinnego mogą mieć wpływ na to, jak dziś reaguję. Nie wykluczam tego. Ale mam też wrażenie, że ciągłe tłumaczenie moich emocji dzieciństwem sprawia, że przestajemy rozmawiać o tym, co naprawdę dzieje się między nami teraz.
Chciałabym zrozumieć, co jest moją raną, a co wynika z rzeczywistych problemów w naszym małżeństwie. Nie chcę już ciągle zastanawiać się, co ze mną jest nie tak. Chciałabym poczuć, że mam obok siebie męża, z którym można odpocząć, pośmiać się, spędzić czas i wspólnie podejmować decyzje, a nie tylko planować, martwić się pieniędzmi i rozliczać z tego, co zostało zrobione.
Może właśnie tego najbardziej mi brakuje – poczucia, że jesteśmy razem, a nie że każde z nas próbuje udowodnić drugiemu, kto ma rację. Jestem już tak bardzo zmęczona. Mam myśli nie raz ,że gdybym miała gdzie odejść dziś bym się spakowała i odeszła.
mama trójki3 pisze: ↑17 sie 2026, 18:34
Czuję, jakbym przez te 16 lat po prostu czekała na kolejny dzień, zamiast naprawdę żyć.
I doszłam do momentu, w którym naprawdę nie mam już siły. Zdarza mi się myśleć, że nie chcę żyć.
Wygląda to niepokojąco. Czy konsultowałaś się z lekarzem ogólnym lub psychiatrą w tej sprawie?
mama trójki3 pisze: ↑17 sie 2026, 18:34
Nie piszę tego po to, żeby ktoś powiedział mi, że mam natychmiast odejść od męża albo że wszystko jest moją winą.
Jakie są twoje oczekiwania w stosunku do uczestników forum?
mama trójki3 pisze: ↑03 lis 2026, 17:20
Rozumiem, że warto zadbać o siebie, nauczyć się realizować własne potrzeby i nie oczekiwać, że druga osoba będzie myślała tak samo jak ja. Tylko mam poczucie, że w moim przypadku problem jest trochę głębszy.
Przeczytałem setki wątków na forum i nie widziałem dwóch takich samych. Nie zauważyłem, żeby u Ciebie problem był głębszy. Ty masz swoją przeszłość, która wpływa na Ciebie, ale twój mąż też ma swoją przeszłość, która wpływa na niego. Podobno osoba, która nie jest DDx, nie wybiera za męża\żonę osoby, która jest DDx.
Jest jeszcze jedna rzecz, która bardzo mnie obciąża – pieniądze.
Ja miałem wrażenie, że wszystko, co napisałaś wcześniej (przed cytowanymi słowami), kręciło się wokół pieniędzy.
Dziękuję za odpowiedź. Rozumiem, co masz na myśli, i zgadzam się, że mój mąż również ma swoją historię, swoje doświadczenia i swoje cierpienie. Nie uważam, że tylko ja mam trudną przeszłość ani że wszystkie problemy w naszym małżeństwie są jego winą.
Mam jednak poczucie, że moja sytuacja jest bardziej złożona, niż wynikałoby z samego stwierdzenia, że mam DDD i że moja przeszłość wpływa na moje zachowanie.
Od początku naszego związku bardzo chciałam być kochana i czuć się wybrana przez męża. Na początku nie czułam, że jestem kobietą, z którą naprawdę chciał być. Miał inną dziewczynę, a ja długo żyłam z poczuciem, że nie jestem jego marzeniem. Bardzo się starałam, żeby mu się przypodobać, żeby być wystarczająca. Przez lata zabiegałam o jego akceptację.
W naszym małżeństwie były też kwestie finansowe. Mąż bardzo kontrolował wydatki, a ja nawet na drobne rzeczy dla siebie musiałam odkładać. Nie miałam bogatych rodziców, wychowałam się w pięcioosobowej rodzinie i naprawdę nauczyłam się oszczędzać. Mimo to po latach usłyszałam, że jestem rozrzutna i nie umiem gospodarować pieniędzmi. Zaczęłam mieć poczucie winy nawet wtedy, kiedy chciałam kupić sobie coś ładnego.
Było też zdarzenie, którego nie potrafię zostawić za sobą. Mąż kiedyś mnie uderzył. Przyjęłam później kwiaty, wróciłam do małżeństwa, bo miałam dzieci, które zaczynały szkołę, i nie czułam, że mam inne wyjście. Nie chciałam wtedy nawet z nim rozmawiać. Po latach, kiedy wracałam do tego wydarzenia, słyszałam przeprosiny, ale ostatnio w kłótni ponownie usłyszałam, że uderzył mnie dlatego, że na niego krzyczałam. To bardzo mnie zabolało, bo poczułam, że nadal nie bierze pełnej odpowiedzialności za to, co zrobił. Wiem, że sama również popełniałam błędy, zdarzało mi się krzyczeć i zachowywać niewłaściwie. Nie chcę tego usprawiedliwiać, ale jedno nie może usprawiedliwiać drugiego.
Przez ostatnie lata bardzo dużo kosztowało mnie również ukończenie studiów. Bywałam tak wyczerpana, że płakałam na dywanie, a mimo to próbowałam dalej funkcjonować, zajmować się dziećmi i domem. Mąż czasami mi pomagał i był blisko, nie chcę temu zaprzeczać. Ale mam wrażenie, że nie zawsze rozumiał, jak bardzo jest mi ciężko.
Dzisiaj widzę, że coraz bardziej się od niego oddaliłam. Kiedy naciska na mnie, chce natychmiast wszystko analizować i rozwiązywać, ja się zamykam. Kiedy naciska mocniej, czasami wybucham. Wiem, że to nie jest dobry sposób reagowania i chcę nad tym pracować. Ale nie jest tak, że nie chcę rozmawiać o problemach. Potrzebuję móc rozmawiać wtedy, kiedy jestem na to gotowa, bez wielogodzinnego analizowania i poczucia, że muszę się nieustannie tłumaczyć.
Zauważyłam też, że bardzo trudno jest mi czuć się atrakcyjną i swobodną seksualnie, kiedy nie czuję się emocjonalnie ważna. Kiedyś zgadzałam się na seks, bo wiedziałam, że dzięki temu mąż będzie rano czuły, przytuli mnie. Dopiero w sytuacji, kiedy poczułam, że naprawdę jestem dla niego ważna i że wybiera mnie, pojawiło się we mnie spontaniczne pragnienie bliskości. To dało mi dużo do myślenia.
Nie piszę tego, żeby przedstawić męża jako złego człowieka. Wiem, że on również może czuć się zraniony, zmęczony i niezrozumiany. Nie chcę też robić z siebie osoby bez winy. Chciałabym jednak, żeby ktoś zobaczył, że moje zachowanie nie wzięło się znikąd i że za moimi reakcjami może stać wiele lat poczucia odrzucenia, niespełnionych potrzeb i zranień.
Nie wiem, czy problemem jest DDD, nasze wzajemne mechanizmy, niedopasowanie, czy coś jeszcze. Właśnie dlatego szukam zrozumienia. Nie oczekuję, że ktoś powie mi, że mam odejść od męża albo że wszystko jest jego winą. Chciałabym po prostu zrozumieć, dlaczego przez tyle lat nie potrafiłam poczuć się w tym małżeństwie kochana, spokojna i wystarczająca.
I chyba najbardziej chciałabym przestać żyć w poczuciu, że muszę ciągle zasługiwać na miłość.
Według mnie kochać siebie to akceptować siebie taką, jaką się jest, ze wszystkimi zaletami i wadami. To znać swoją wartość i nie pozwalać innym jej umniejszać.
Ale co to znaczy kochać siebie, kiedy ktoś mówi Ci, że masz za duży nos, jesteś za niska, masz za małe piersi albo jesteś za mało inteligentna? Nie znasz się na żartach słyszę za każdym razem. Czy mamy udawać, że takie słowa nas nie bolą? Przecież jesteśmy ludźmi i mamy uczucia.
Przecież nasza wartość nie zależy od rozmiaru nosa, wzrostu, wyglądu czy tego, jak oceniają nas inni. Nie musimy być idealne, żeby zasługiwać na szacunek i miłość.
Przez lata tłumaczyłam mężowi, jak ważne są dla mnie drobne gesty, czułość i zwykłe słowa. Pamiętam, jak wyglądało moje rodzinne życie, kiedy byłam dzieckiem. Między rodzicami bywało różnie, ale tata zawsze zauważał, kiedy mama ładniej się ubrała. Potrafił powiedzieć jej coś miłego.
Mój mąż uważa, że nie trzeba mi mówić takich rzeczy. A mnie to boli. Bo czasami chciałabym po prostu poczuć, że jestem dla kogoś ważna, że ktoś mnie zauważa, przytuli bez proszenia, pocałuje i powie coś miłego.
Boli, kiedy budzisz się każdego ranka i brakuje Ci zwykłej bliskości. Nie chodzi o wielkie rzeczy ani o komplementy na pokaz. Chodzi o poczucie, że jesteś kochana.
Czasami zastanawiam się, czy to może moja wina. Nie wiem. Wiem tylko, że gdzieś po drodze stanęłam w miejscu. Przez lata obiecywałam Bogu, że będę walczyć, że dam radę, że będzie lepiej.
Ale życie jest trudne. Każdy niesie swój własny ciężar. I chyba najbardziej boli to, że można żyć z kimś pod jednym dachem, a mimo to czuć się samotnym. Pewnie i nas czujemy się tak oboje.
Może właśnie na tym polega kochanie siebie – żeby mimo wszystko nie zapominać o własnej wartości. Żeby nie wierzyć, że jesteśmy gorsze, bo ktoś nie dostrzega naszego piękna. Żeby nie wstydzić się tego, że potrzebujemy miłości. Tylko to cholernie trudne...
Nie muszę być idealna, żeby zasługiwać na szacunek, czułość i miłość. Nie chcę być tylko żoną, matką czy osobą od codziennych obowiązków. Chcę być również kobietą, którą ktoś przytuli, zauważy i której czasami powie, że jest piękna.
Bo przecież kochać siebie nie oznacza, że nie potrzebujemy miłości od drugiego człowieka.
Na koniec chciałabym podziękować wszystkim za każde dobre słowo, za okazane wsparcie, życzliwość i pomoc. Naprawdę to doceniam. Dziękuję za to, że byli ludzie, którzy potrafili mnie wysłuchać i poświęcić mi chwilę uwagi.
Jednak przychodzi taki moment, kiedy trzeba podjąć decyzję, zamknąć pewien rozdział i zacząć iść do przodu. Nie wiem, co przyniesie przyszłość, ale wiem, że nie mogę już stać w miejscu. Czas pomyśleć również o sobie i zawalczyć o własny spokój i szczęście.
mama trójki3 pisze: ↑04 lis 2026, 18:03
Ale co to znaczy kochać siebie, kiedy ktoś mówi Ci, że masz za duży nos, jesteś za niska, masz za małe piersi albo jesteś za mało inteligentna? Nie znasz się na żartach słyszę za każdym razem. Czy mamy udawać, że takie słowa nas nie bolą? Przecież jesteśmy ludźmi i mamy uczucia.
Przecież nasza wartość nie zależy od rozmiaru nosa, wzrostu, wyglądu czy tego, jak oceniają nas inni. Nie musimy być idealne, żeby zasługiwać na szacunek i miłość.
Przez lata tłumaczyłam mężowi, jak ważne są dla mnie drobne gesty, czułość i zwykłe słowa. Pamiętam, jak wyglądało moje rodzinne życie, kiedy byłam dzieckiem. Między rodzicami bywało różnie, ale tata zawsze zauważał, kiedy mama ładniej się ubrała. Potrafił powiedzieć jej coś miłego.
Dziękuję za twoją dłuższą odpowiedź. Do przedstawionej przez Ciebie definicji dodałbym jeszcze troskę o siebie (własny rozwój, zdrowie itp.) oraz nie uzależnianie poczucia własnej wartości od miłości innych. Napisałaś sporo rzeczy, których twój mąż nie robi, a które sprawiają, że nie czujesz się kochana.
Zadaj proszę sobie pytania:
* kiedy ostatni raz zrobiłaś dla siebie coś miłego?
* kiedy ostatni raz powiedziałaś sobie, że jesteś piękna?
* kiedy ostatni raz zauważyłaś (i to sobie powiedziałaś), że jesteś ładnie ubrana?
* czy kiedykolwiek siebie przytuliłaś?
Nasze małżeństwa mają pewne elementy wspólne. Pochodzę z wielodzietnej rodziny. Tata pracował, a mama zajmowała się domem. Jak miała coś do załatwienia, to młodsze dzieci zabierała ze sobą. Pamiętam, że gdy kiedyś chciałem coś ze sklepu, to mama mi powiedziała, że nie mamy na to pieniędzy. Nigdy więcej o nic nie prosiłem, gdy gdzieś szliśmy. Przez większość życia, nie dostawałem kieszonkowego, więc pieniądze "z urodzin" odkładałem i oszczędzałem na różne rzeczy. To zostało ze mną do teraz. Mam opór z wydawaniem pieniędzy. U mojej żony było inaczej. Była najmłodsza i chyba można powiedzieć, że dostawała, co chciała. W ogóle nie potrafiła oszczędzać, więc wydawanie przychodziło jej bardzo łatwo. To akurat różni nasze małżeństwa, ale są też podobieństwa.
Moja żona zdecydowała się na studia zaoczne. W tygodniu pracowała, a w weekendy (nie każdy) jeździła na studia. Wiązało się to z tym, że ja pracowałem, zaprowadzałem i odprowadzałem dzieci z przedszkola\szkoły oraz zajmowałem się dziećmi przez weekendy. Żona nie miała prawa jazdy, więc często, musiałem ją gdzieś zawieźć lub skądś przywieźć. Bardzo rzadko spędzaliśmy czas razem. Oboje byliśmy wykończeni wszystkimi obowiązkami i brakiem czasu na odpoczynek\sen. Mi i żonie trudno było się porozumieć. Chciałem, żeby żona zrezygnowała z pracy lub studiów, bo moim zdaniem obecny tryb prowadził do rozpadu więzi mojej z żoną \ dzieci z mamą, ale żona nie zmieniła niczego.
Moim zdaniem żona mnie nie wspierała, a ja nie wspierałem jej. Brakowało mi wdzięczności, dobrego słowa i docenienia. Nie czułem się kochany. Tego samego moja żona nie otrzymywała ode mnie. Z perspektywy czasu uważam, że wpadliśmy w taką pętlę, która powodowała, że coraz bardziej się od siebie oddalaliśmy i nie potrafiliśmy tego zmienić. Ostatecznie doprowadziło to do tego, że żona swoje "braki" uzupełniała romansując z kolegą z pracy i z nim zdecydowała się stworzyć nową rodzinę.
Nie chciałbym, aby twoją rodzinę spotkał podobny los, dlatego zachęcam do:
* zrozumienia różnic między kobietami a mężczyznami,
* poznania 5 języków miłości (swojego i męża) oraz podstaw porozumiewania się bez przemocy,
* nauczenia się stawiania granic.
Zgadzam się ze słowani Niepozornego więc nie będę się powtarzać.
Tak mi się nasunęło czytając twoje nowe posty jak i wracając się do wcześniejszych - czy ty znasz dobrze dom męża, środowisko w którym wzrastał?
Pytam, bo rodzina mojego męża dużo ukrywała na początku naszej znajomości i kreowała się na idealnych ludzi, bez wad, nałogów. Szczerze mówiąc naprawdę dobrze grali. Nasz syn od urodzenia miał różne problemy zdrowotne w tym też ograniczenia natury psychicznej - pamiętam jak to zawsze teściowie mówili, że ja i geny mojej rodziny były odpowiedzialne za taki stan rzeczy. Podobnie słyszała ich druga synowa odnośnie tamtych wnuków. Wszystko co złe to inni, oni są idealni. Teraz po latach, mając większą wiedzę psychologiczną widzę, że dużo w nich tj. rodzinie męża, cech narcyza wielkosciowego. Bolało mnie wtedy, że wszelkie winy są przypisywane tylko mi. Teraz też wyszło, że mój mąż przez te wszystkie lata mówił im dużo nieprawdy na moj temat i oni mają swoj obraz mojej osoby, ktory jest bardzo inny od tego jaka ja jestem. Dodatkowo w rodzinie męża mężczyzna ma byc nad kobietą, a kobieta na służyć i być poddaną. Mi się to bardzo nie podobało, no ale to też wyszło za późno, dopiero po latach. Dobrze jest poznać środowisko wychowywania się, ponieważ każde czyjeś działanie kształtuje człowieka a czasami nawet sobie nie zdajemy sprawy z tego jacy tak naprawdę jesteśmy. Tak może być z twoim mężem- on mógł się wychowywać w rodzinie bez problemów czy dysfunkcji (aczkolwiek ja nie wierzę, że takie są), ale może z innego środowiska nabył jakieś cechy- chociażby to, że ciągle cię umniejsza, podważa twoje decyzje, wybory. A to pewnie powoduje u ciebie że nie wierzysz w swoją wartość, możliwości.
Twój mąż może mieć jakieś rany z przeszłości i może swoim zachowaniem, mniej lub bardziej świadomie, właśnie tak działa by one nie ujrzały światła dziennego.
Dużo pisałaś o tym, że jesteś oszczędna a i tak twój mąż wytyka ci niegospodarność. Dobrze jest się temu przyjrzeć i zobaczyć czy jego uwagi są słuszne. Jeśli nie, to nie bierz tego do siebie. Tu się przydaje mocna ocena swoich mocnych i słabych stron, a także asertywności. Jeśli będziesz znała swoje dobre cechy i mocne strony to nie będą cię dotykać uwagi kogokolwiek. Ty masz tak, ktoś inny ma inaczej i to jest w porządku, bo jesteśmy inni. Gorzej gdy drugą strona tego tak nie widzi i tylko wytyka, ale tu przydaje się nauka stawiania granic. No i warto na kartce spisać swoje dobre cechy, mocne strony- po paru dniach się temu przyjrzeć I być może nasuną ci się kolejne. Tym byś się wzmocniła, bo na pewno dużo takich cech masz.
Widzę, że boli cię fakt, że mąż wybrał ciebie gdy nie wyszła mu relacja z jego miłością. To może cię ciągle boleć wiec warto to oddać Bogu, podobnie jak inne trudne sprawy- On wie jak się tym zająć
Ja mam ciągle w głowie, że mój mąż wziął ślub i spłodził dziecko po to by w końcu dali mu spokój wszyscy wokół, że nie ma żony i dzieci. Byłam narzędziem dającym mu spokój. Bolało i czasami dalej boli, ale uznałam, że nie pozwolę by ta myśl determinowała moje życie i szczęście. To ja decyduje co rządzi moimi myślami i działaniami.
Czy masz teraz terapię indywidualną?
Niech Ci Bóg pomoże w twoich problemach i trudnościach.
Miłość nigdy nie dzieje się sama... potrzebna jest konkretna robota
Witaj Mamo trójki. Widzę w Twoich wypowiedziach dużo podobieństw do własnej historii. Też jestem DDD, mój mąż oczywiście też, bo bardzo rzadko zdarza się, żeby osoby bez takich obciążeń tworzyły długoletnie związki z partnerami DDx. Tylko, że ja potrafiłam przyznać, że moja rodzina nie była idealna, delikatnie mówiąc, i w związku z tym ja mam problemy i złe wzorce, a mąż zupełnie tego nie potrafił. O tym, że jego ojciec był alkoholikiem, a matka osobą współuzależnioną dowiadywałam się z półsłówek, przez lata. Chyba do dziś uważa swoją rodzinę pochodzenia, a zwłaszcza matkę i siostrę, za ideały, i usilnie zabiega o ich miłość i akceptację. Mężczyzna już 50 plus... Oczywiście musiał gdzieś rozładowywać napięcie i celem byłam ja, i w mniejszym stopniu nasze dziecko. Był ogromny chłód i wycofanie z jego strony, ale przyczepianie się do mnie, wyśmiewanie też. I życie jako przede wszystkim nieustanna szarpanina, głównie liczyła się praca, pieniądze, sprzątanie itd. Do tego porównywanie z jego rodziną, oczywiście zawsze na moją niekorzyść. Oczywiście często też miałam dość, wybuchałam i wtedy słyszałam to co Ty. Dobre momenty też były, musiały być, bo w przeciwnym razie nie mogłoby to trwać tak długo. Pewnie żyłabym tak do końca życia, gdyby nie to, że w pewnym momencie sam się... ewakuował, bo przejęła go kochanka.
Dziś, po terapiach, samodzielnej pracy nad sobą i przede wszystkim po czasie, który upłynął, wydaje mi się jakąś abstrakcją, wręcz absurdem, że ktoś miałby w taki sposób zwracać się do mnie, wyśmiewać mnie, karać chłodem, a ja musiałabym tracić swoją energię i siły na stawianie granic.
Życzę Ci wszystkiego dobrego i owocnego rozeznania własnej sytuacji.
"Zamiast ciągle na coś czekać, zacznij żyć, właśnie dziś. Jest o wiele później niż ci się wydaje". Ks. Jan Kaczkowski
Nie spodziewałam się, że na forum znajdę tyle życzliwości, zrozumienia i wsparcia. Trafiłam tutaj w jednym z najtrudniejszych momentów mojego życia. Byłam zagubiona, zmęczona, pełna wątpliwości i pytań, na które sama nie potrafiłam znaleźć odpowiedzi.
Czytałam Wasze komentarze, czasami wracałam do nich po kilka razy. Niektóre były trudne, inne dały mi do myślenia, jeszcze inne przyniosły mi ogromną ulgę. Dzięki Wam zaczęłam patrzeć na pewne sprawy z innej perspektywy. Zrozumiałam też, że nie muszę mieć natychmiast odpowiedzi na wszystkie pytania i że warto przyjrzeć się nie tylko temu, co dzieje się w moim małżeństwie, ale również samej sobie.
Szczególnie dziękuję osobom, które podzieliły się własnymi doświadczeniami, zadały mi trudne pytania, ale też po prostu poświęciły swój czas, żeby mnie wysłuchać. Dziękuję również za polecone materiały i nagrania. Jedno z nich okazało się dokładnie tym, czego chyba w tej chwili potrzebowałam.
W najtrudniejszych chwilach nie dostałam tyle wsparcia i poczucia, że ktoś naprawdę chce mnie wysłuchać, ile otrzymałam tutaj — od ludzi, którzy przecież mnie nie znają i niczego ode mnie nie oczekują.
Nie oznacza to, że nagle wszystko stało się proste ani że znalazłam rozwiązanie wszystkich swoich problemów. Ale poczułam, że nie jestem sama, że mogę się zatrzymać, pomyśleć i spróbować poukładać swoje życie inaczej.
Zabieram ze sobą wiele Waszych słów i refleksji. Dziękuję za cierpliwość, szczerość, dobre intencje, a nawet za te odpowiedzi, które nie były łatwe do przyjęcia.
Niech dobro, którym się ze mną podzieliliście, wraca do Was. Dziękuję z całego serca.